Oltre La Penna Rossa

21
Jan

Synthesis

AVAILABLE IN THREE LANGUAGES

Razionale del Seminario

Sono passati trentacinque anni da Frames of mind (1983) di Gardner, venti da Understanding by design di Wiggins e McTighe (1998), da La cultura dell’Educazione di Bruner e dagli studi di Le Boterf (2000) e Perrenoud (1997) sulle competenze, ma nella scuola il modello più diffuso di valutazione è ancora quello focalizzato su un set chiuso di conoscenze e abilità, che emargina gran parte del bagaglio di capacità cognitive dello studente.

Sia le valutazioni internazionali su larga scala, come OCSE-PISA o IEA, sia quelle nazionali che regolano il sistema degli accessi ai livelli di istruzione superiore, come LGS e YKS in Turchia, sia infine le pratiche di valutazione interne ai singoli istituti scolastici, sono basate su prove che assolutizzano alcuni ambiti dell’apprendimento formale e valutano gli studenti in base a modelli del sapere fortemente condizionati dall’alto.

L’idea di educazione come strumento di sviluppo economico e sociale e una visione della valutazione di tipo razionalistico (con conseguenze decisive sull’impostazione del curricolo) legittimano l’idea che lo studente da valutare non sia un soggetto unico ma sia del tutto comparabile agli altri mediante prove discriminanti che stabiliscono una graduatoria “dal più bravo al meno bravo”, con importanti ripercussioni sulla vita dei singoli studenti in termini di sviluppo personale e mobilità sociale.

Ne escono penalizzati gli studenti che sono dotati di capacità e strumenti cognitivi diversi da quelli indagati dai modelli di valutazione attuali. In particolare, sono penalizzati gli studenti immigrati, quelli appartenenti a minoranze portatrici di culture non valorizzate nella realtà locale, quelli con talenti artistici o manuali, gli studenti con bisogni educativi speciali.

Eppure non mancano le evidenze empiriche sull’efficacia della valutazione formativa. Laura Greenstein (2010), nel suo libro What Teachers Really Need to Know About Formative Assessment, sottolineava come dodici anni dopo Inside the black-box di Wiliams e Black (1998) eravamo più o meno allo stesso punto, ovvero: la valutazione formativa funziona, ma è praticata da pochi docenti. 

Le valutazioni scolastiche inoltre dovrebbero poter evidenziare l’effetto che la classe, l’insegnante o l’appartenenza di genere ha sulla prestazione del singolo studente, per non determinare situazioni di ingiusta disparità, specialmente nell’epoca della globalizzazione, nella quale la spendibilità a livello mondiale del titolo di studio e dei punteggi ad esso connessi rende sempre più determinante l’equità della valutazione.

Il nostro convegno vuole fornire l’occasione di riflettere sul modello di valutazione che viene adottato, spesso acriticamente, nelle scuole turche ed italiane, pur nelle loro innegabili differenze di impostazione, allargando inoltre la prospettiva ad altri paesi. Siamo pertanto felici di invitarvi a quest’appuntamento al Liceo I.M.I. di Istanbul il 16 e il 17 maggio 2019, per promuovere insieme una cultura della valutazione più equa e stimolante per i nostri studenti.

Bibliografia:

Gardner, H. (1993). Frames of mind: The theory of multiple intelligences. New York, NY, Basic Books.

Wiggins, G. P., McTighe, J., Kiernan, L. J., Frost, F. (1998). Understanding by design. Alexandria, Va, Association for Supervision and Curriculum Development.

Bruner, J.S. (2000). La cultura dell’educazione. Milano, Feltrinelli.

Le Boterf, G. (2000), Construire les compétences individuelles et collectives. Paris, Editions d’Organisation.

Perrenoud, Ph. (1997). Construire des compétences dès l’école, Paris, ESF.

Greenstein, L. (2010). What teachers really need to know about formative assessment. Alexandria, Va., ASCD.

Black, P., & Williams, D. (1998). Inside the Black Box Raising Standards Through Classroom Assessment. Phi Delta Kappa80(2), 139 – 148.


Sempozyum Özeti

Gardner’ın Frames of mind (1983) başlıklı kitabının yayımlanmasının üzerinden 35 yıl geçti; bunun yanı sıra, Wiggins ve McTighe’ın Understanding by design (1998), Bruner’ın The Process of Education başlıklı kitaplarının ve Le Boterf (2000) ve Perrenoud’nun çalışmalarının  (1997) yayımlanmasının üzerinden 20 yıl geçti. Fakat yine de, okullarda kullanılan en yaygın değerlendirme modeli, hâlâ öğrencinin bilişsel becerilerinin büyük bir bölümünü dışlayan sınırlı bir takım bilgi ve beceriler üzerine odaklanmaktadır.

Hem OCSE-PISA ya da IEA gibi geniş kapsamlı uluslararası değerlendirme modelleri, hem Türkiye’deki eğitim sisteminde bulunan LGS ve YKS gibi lise ve üniversiteye giriş sistemlerini düzenleyen ulusal modeller hem de her okulun kendi iç değerlendirme uygulamaları örgün eğitimin belirli alanlarını mutlaklaştıran ve öğrencileri yukarıdan aşağıya şartlanmış bilgi modellerine bağlı olarak değerlendiren testler üzerine kuruludur.

Eğitimin ekonomik ve toplumsal gelişim için bir araç olduğu fikrinden ve müfredatın genel yapısı üzerinde belirleyici sonuçları olan rasyonel bir değerlendirme görüşünden yola çıkılırsa, değerlendirilecek öğrenci özel bir kişi değildir; aksine değerlendirilecek örnek konuyu “en yeterli ve en az yeterli” ölçeğinde ayıran diğer sınavlar ile değerlendirilen bir kişidir; bunların her bir öğrencinin yaşamında kişisel gelişim ve toplumsal hareketlilik açısından önemli etkileri vardır. 

Bu tür bir değerlendirmenin olumsuz etkileri özellikle bilişsel becerilere ve değerlendirme modelinde düşünülenlerden daha farklı araçlara sahip öğrencilerde gözlemlenebilmektedir. Bu, yerel gerçeklikte değer verilmemiş kültürlere ait göçmen öğrencileri ya da azınlık öğrencileriyle birlikte sanatsal becerilere ve el becerilerine sahip öğrencileri ya da özel eğitim ihtiyacı duyan öğrencileri kapsayabilir.

Bununla birlikte, biçimlendirici değerlendirmenin etkililiğine dair ampirik bir kanıt yoktur. Laura Greenstein What Teachers Really Need to Know About Formative Assessment (2010) başlıklı kitabında, Williams ve Black’in Inside the black-box (1998) başlıklı kitabında olduğu gibi, hâlâ aşağı yukarı aynı noktada olduğumuzu belirtir. Diğer bir deyişle, biçimlendirici değerlendirme işe yarar, fakat çok az öğretmen bunu uygular.

Özellikle yeterlilik ve derece kullanımlarının değerlendirme eşitliğini belirlediği küresel çağda, eğitim değerlendirmesinin sınıf, öğretmen ya da cinsiyet tanımının öğrencinin performansı üzerindeki etkilerini ortaya çıkarabilmesi gerekir.  

Bu sempozyum, diğer ülkelere açılarak, farklı yaklaşımlarla Türk ve İtalyan okullarında genellikle körü körüne kullanılan değerlendirme modellerini tartışma platformu sunmayı hedeflemektedir.   Bu nedenle, sizleri, öğrencilerimiz için daha adil ve daha ufuk açıcı bir değerlendirme kültürü geliştirmek üzere 16-17 Mayıs 2019 tarihlerinde İstanbul Özel İtalyan Lisesi’nde düzenlenecek olan sempozyumumuzda aramızda görmekten mutluluk duyacağız. 

Kaynak:

Gardner, H. (1983). Frames of mind: The theory of multiple intelligences. New York, NY: Basic Books.

Wiggins, G. P., McTighe, J., Kiernan, L. J., Frost, F., & Association for Supervision and Curriculum Development. (1998). Understanding by design. Alexandria, Va: Association for Supervision and Curriculum Development.

Bruner, J.S. (2000). La cultura dell’educazione. Milano: Feltrinelli.

Le Boterf, G. (2000), Construire les compétences individuelles et collectives. Paris: Editions d’Organisation.

Perrenoud, Ph., (1997). Construire des compétences dès l’école, Paris: ESF.

Greenstein, L. (2010). What teachers really need to know about formative assessment. Alexandria, Va. : ASCD

Black, P., & Williams, D. (1998). Inside the Black Box Raising Standards Through Classroom Assessment. Phi Delta Kappa80(2), 139-148.


Overview of the symposium

It has been thirty-five years since Gardner’s Frames of mind (1983) first came out and twenty years since Understanding by design by Wiggins and McTighe (1998), The Process of Education by Bruner (2000), and Le Boterf  (2000) and Perrenoud’s studies (1997) on competences were published, yet still the most common model of evaluation found in schools is focused on a limited set of facts and abilities that excludes a large part of the cognitive skills a student possesses.

Both large scale international assessment models, like OCSE-PISA or IEA, and the national models that regulate the systems for high school and university entrances such as LGS and YKS in Turkey, as well as the evaluation practices that each school carries out based on tests which render specific areas of formal learning absolute and evaluate students based on models of knowledge which are highly conditioned from the top:

Starting with the idea that education is an instrument for economic and social upward mobility and from the view that evaluation is rational, with decisive consequences on the overall structure of the curriculum which, in turn, legitimizes the idea that the student who is evaluated is not a unique individual, but rather, a student who is evaluated in comparison with others through exams that discriminate the sample subject to be evaluated on a scale from most to least capable, with important repercussions on an individual student’s life in terms of personal development and social mobility.

The damaging effects of this type of evaluation are especially observable in students who are endowed with cognitive skills and tools which are different from those considered in the assessment model. These might include immigrants or minority students belonging to cultures that are not valued in the local setting, as well as students with artistic and manual talents or those with special instructional needs.

Nevertheless, there is no dearth of empirical evidence on the effectiveness of formative assessment. Laura Greenstein points out in her book What Teachers Really Need to Know About Formative Assessment (2010)., just as in Inside the black-box by Wiliams and Black (1998) , that we are still more or less at the same point, in other words: formative evaluation works, but few teachers practice it.

Educational assessment should be capable of highlighting the effects of the class, the teacher or gender identification have on the performance of the individual student so as not to determine unjust disparities, particularly in the age of globalization in which the uses of qualifications and grades connected to them continue to determine the fairness of evaluation. 

This conference intends to provide a platform to reflect on models of assessment that are used, often blindly, in Turkish and Italian schools albeit with their undeniably different approaches, while opening up further to other countries.  We are therefore delighted to invite you to this symposium which will take place at I.M.I., The Italian High School of Istanbul on the 16th and 17th of May, 2019, to promote a culture of evaluation that is fairer and more stimulating for our students. 

Reference:

Gardner, H. (1983). Frames of mind: The theory of multiple intelligences. New York, NY: Basic Books.

Wiggins, G. P., McTighe, J., Kiernan, L. J., Frost, F., & Association for Supervision and Curriculum Development. (1998). Understanding by design. Alexandria, Va: Association for Supervision and Curriculum Development.

Bruner, J.S. (2000). La cultura dell’educazione. Milano: Feltrinelli.

Le Boterf, G. (2000), Construire les compétences individuelles et collectives. Paris: Editions d’Organisation.

Perrenoud, Ph., (1997). Construire des compétences dès l’école, Paris: ESF.

Greenstein, L. (2010). What teachers really need to know about formative assessment. Alexandria, Va. : ASCD

Black, P., & Williams, D. (1998). Inside the Black Box Raising Standards Through Classroom Assessment. Phi Delta Kappa80(2), 139-148.